सुधीर सापकोटा
जीवनका अनगिन्ती गोरेटाहरूमा भौँतारिँदै हिँड्दा केही यस्ता ठाउँहरू भेटिन्छन्, जसले मनमा जीवनभर नमेटिने छाप छोडेर जान्छन्। हरियालीले ढाकिएका डाँडाकाँडा, रातो छाना भएका साना–साना घरहरू र शान्त वातावरणले भरिएको त्यो ठाउँलाई चाहेर पनि म कहिल्यै भुल्न सक्दिनँ।
सहरको व्यस्तता, गाडीहरूको कोलाहल र कङ्क्रिटको जङ्गलबाट टाढा, प्रकृतिको काखमा बसेको त्यो सानो गाउँ मलाई कुनै स्वर्गभन्दा कम लाग्दैन। हरियो वनजङ्गलबीच रातो जस्तापाताले छाएका घरहरू टाढैबाट आकर्षक देखिन्छन्। बिहानको कलिलो घाम ती छानामा ठोक्किएर टल्किँदा र डाँडाहरूलाई अँगालो हाल्दै मडारिएका सेता बादलले गाउँलाई ढाक्दा देखिने दृश्य मनमोहक हुन्छ।
त्यहाँको हावामा छुट्टै आत्मीयता छ। रूखका पातहरू सरसराएको आवाज, चराचुरुङ्गीको मधुर चिरबिर र स्वच्छ हावाको स्पर्शले मनभित्रका थकान, चिन्ता र पीडाहरूलाई क्षणभरमै बिर्साइदिन्छ। प्रकृतिसँग यति नजिक भएर आफ्नै धुनमा रमाउन पाउनु नै पहाडी जीवनको वास्तविक सुन्दरता रहेछ।
त्यो माटोमा मेरा सम्झनाहरू छन्, ती डाँडाकाँडामा मेरा बाल्यकालका पाइला छन् र ती राता छानामुनि आत्मीयताका अनगिन्ती कथा छन्। त्यसैले त्यो ठाउँ मेरो लागि केवल एउटा गाउँ होइन, मेरो पहिचान र मेरो अस्तित्वसँग जोडिएको जन्मभूमि हो।
समय बदलिन सक्छ, मानिसहरू टाढिन सक्छन्, जीवनका बाटाहरू फेरिन सक्छन्। तर प्रकृतिको काखमा बिताएका ती अमूल्य पल, हरियालीको सुवास, ती सुन्दर डाँडाकाँडा र राता छाना भएका घरहरूको त्यो मनमोहक दृश्य मेरो स्मृतिमा सधैँ ताजा रहनेछ।
जन्मभूमि जहाँ भए पनि, मन सधैँ त्यहीँ फर्किरहन्छ।
त्यसैले म भुल्न सक्दिनँ—यो जन्मभूमि।
